1948 жылы, тәуелсіздік алғаннан кейін, Шри-Ланка парламенті Сейлон азаматтығы туралы заңды қабылдады. Бұл заң ата-бабалары 19 және 20 ғасырларда елге қоныс аударған Оңтүстік Үндістаннан шыққан тамилдерге қарсы айқын дискриминация болды. Бұл заң олардың азаматтығын алуына мүмкіндік бермеді және 700 000-нан астам тамилдер (елдің жалпы халқының 11% -ын құрайды) азаматтығы жоқ болды. 1964 жылы Бандаранайке мен сол кездегі Үндістан премьер-министрі Лал Бахадур Шастри арасында азаматтығы жоқ тамиль халқының көп бөлігін елге қайтару туралы келісімге қол қойылды. Келесі 30 жыл ішінде Шри-Ланканың бірнеше үкіметтері 300 мыңнан астам тамилды Үндістанға қайтарумен айналысты. 2003 жылы мемлекет қолдауымен
Тамилдерге қарсы толыққанды азаматтық соғыс, Үндістан тамилдарына азаматтық берілді, бірақ бұл уақытта олардың саны ел халқының 5% -ына дейін азайды. Үндістанға оралған тамилдер Үндістан азаматтығын алғаннан кейін жергілікті халықпен ассимиляцияланды, Тамил Надудағы бірнеше қалтадан басқа, олар әлі күнге дейін Цейлон тамилдері деп аталады.