1983 жылдан 1993 жылға дейін Арафат Тунисте тұрақтап, Израильмен ашық қақтығыстан келіссөздерге қарай бет бұра бастады. 1988 жылы ол Израильдің өмір сүру құқығын мойындады және Израиль-Палестина қақтығысына екі мемлекеттің шешімін іздеді. 1994 жылы Палестинаға оралып, Газа қаласына қоныстанды және Палестина аумақтарының өзін-өзі басқаруын насихаттады. Ол Израиль үкіметімен оның ПОҰ арасындағы қақтығысты тоқтату үшін бірқатар келіссөздерге қатысты. Олардың ішінде 1991 жылғы Мадрид конференциясы
1993 жылғы Осло келісімдері мен 2000 жылғы Кемп-Дэвид саммиті. 1994 жылы Арафат Ослодағы келіссөздер үшін Ицхак Рабин мен Шимон Переспен бірге Нобель бейбітшілік сыйлығын алды. Ол кезде палестиналықтардың арасында ФАТХ-ты қолдау Хамас пен басқа да жауынгерлік қарсыластардың өсуімен бірге төмендеді. 2004 жылдың соңында, Израиль әскері екі жылдан астам уақыт бойы Рамалладағы үйінде болғаннан кейін, Арафат комаға түсіп, қайтыс болды. Арафаттың өлімінің себебі әлі күнге дейін болжамға айналып келеді, бірақ Ресей мен Франция командаларының тергеулері ешқандай қылмыс жасалмағанын анықтады.