Төмендегі сөйлемді аяқтаңыз: 1995 жылы Президент Жак Ширак Франция мемлекетінің жауапкершілігін мойындағаннан кейін,
Vel' d'Hiv шабуыл, Джадт "Нью-Йорк Таймс" газетінде "Жан-Пол Сартр мен Мишель Фуко сияқты адамдар таңғажайып үнсіз болды. Бір себебі - олардың коммунизмге деген құмарлығы. Екі буын зиялылары "қатысудың" қажеттілігін жариялаған кезде, марксистік істі алға жылжыта алмайтын немесе кейбір жағдайларда кейінге қалдыра алмайтын кез келген этикалық мәселеден аулақ болды. Вишиде бірнеше фашисттер жұмыс істеді деп есептелді. Оккупация кезінде не болғанын ешкім мұқият қараған жоқ, мүмкін, өйткені кез-келген саяси бағыттағы зиялылардың өте аз бөлігі Альберт Камю сияқты "жақсы" соғыс өткіздік деп айта алады. Еміль Золаның Дрейфус ісі кезінде істегеніндей, биік лауазымды адамдарға "Мен айыптаймын!" деп айқайлау үшін ешкім тұрмады. Симон де Бовуар, Роланд Барт және Жак Дерриданың қоғам аренасына кірген кездері, әдетте, Мадагаскарда, Вьетнамда немесе Камбоджада дағдарыс болды. Бүгінде де саяси белсенді жазушылар Боснияда іс-әрекет жасауға шақырады, бірақ Францияның өткені туралы пікірталастарға ара-тұра араласады".