1964 жылы қазанда Хрущевтің орнын Леонид Брежнев ауыстырды, ол 1982 жылы қарашада қайтыс болғанға дейін билікте болды. Оның тұсында Сталиннің қайшылықтары назардан тыс қалды. Андрес Лайапеа мұны "көптеген диссиденттердің, әсіресе Александр Солженицынның жер аударылуымен" байланыстырады, ал Лайапеа "Сталиннің оңалтуы Брежневтің айналасында жеке тұлға культін құрумен қатар барды" деп жазады. Саяси әлеуметтанушы Виктор Заславский Брежневтің кезеңін "неосталиндік келісім" деп сипаттайды, өйткені Сталинмен байланысты саяси атмосфераның негізгі элементтері тұлға культісіз сақталды. Александр Дубчектің айтуынша, "Брежнев режиміне көшу неосталинизмнің пайда болуын жариялады, ал 1968 жылы Чехословакияға қарсы қабылданған шаралар
Бұл оқиғалар Кеңес Одағындағы, Польшадағы, Венгриядағы және басқа да елдердегі неосталиндік күштердің түпкілікті бірігуіне әкелді". Брежнев Қытайдың саяси бағытын "неосталиндік" деп сипаттады. Американдық саясаттанушы Северин Биалер Брежневтің өлімінен кейін кеңестік саясат неосталинизмге бет бұра бастады деп сипаттады.