Фридман өзінің ең жақсы ғылыми еңбегі деп атаған тұрақты табыс гипотезасы (1957 ж.) бойынша жұмыс істеді. Бұл жұмыс рационалды тұтынушылар өздерінің тұрақты табысы деп санағандарының пропорционалды мөлшерін жұмсайтынын дәлелдеді. Күтпеген пайда көбінесе сақталады. Салықтарды азайту да солай, өйткені рационалды тұтынушылар салықтарды кейіннен көбейту керектігін болжайды. Мемлекеттік қаржыны теңестіру үшін. Басқа маңызды үлестерге оның Филиппстің қисығын сынға алуы және жұмыссыздықтың табиғи деңгейі туралы түсінік (1968) кіреді. Бұл сын оның есімін Эдмунд Фелпспен бірге, жұмыссыздықты тұрақты түрде азайта алмайтындығы туралы түсінікпен байланыстырды. Жұмыссыздық уақытша төмен болуы мүмкін, егер инфляция күтпеген жағдай болса, бірақ ұзақ уақыт ішінде жұмыссыздық нарықтың кемелсіздігімен анықталады.
Фридман