İPH’nin genetik aktarımı hakkında hangi çalışmalardan sonra daha fazla konuşulmaya başlandı?
İPH uzun yıllarca çevresel faktörler tarafından tetiklenen sporadik bir hastalık olarak kabul edilmekteydi fakat genetik epidemiyolojik taramalar, ikizlerde yapılan çalışma sonuçları sonrası hastalığın genetik aktarımı hakkında daha fazla konuşulmaya başlandı. Günümüzde hastalığın sporadik olarak daha sık görüldüğü bilinmesine rağmen özellikle 50 yaşından genç hastalarda genetik kalıtım ile ilişkisi olduğu tespit edildi. Sporadik olan vakalar da detaylı sorgulandığı zaman ailede birinci derece akrabalarda %20-25 oranında İPH tanısı olduğu öğrenildi. Monozigotik ve dizigotik ikizlerin karşılaştırıldığı çalışmalarda da monozigotlarda hastalık görülme yüzdesinin daha fazla olduğu gözlendi. Genetik kökene ilişkin en kuvvetli kanıtlar ise İPH fenotipi sergileyen monozigotik ikizlerle yapılan çok olgulu geniş çalışmalar ile ispatlandı. Hastalığın otozomal baskın, otozomal çekinik, X’e bağlı kalıtım ile aktarılan tipleri mevcuttur olup yıllar içinde artan bilgi birikimlerimiz de bazı özellikli genler ve genetik lokasyonların hastalığın kalıtımında etken olduğunu ortaya çıkarmaya yardımcı olmuştur. İlaçları metabolize eden enzimlerin, ilaç reseptörlerinin ve proteinlerin kodlanması esnasındaki genetik farklılıklar ise levodopa ile ilişkili motor komplikasyonlara yol açabilmektedir. Dopamin reseptör geni DRD2, dopamin taşıyıcı geni DAT, opioid reseptör geni OPRM1, BDNF genindeki Val66Met polimorfizmi ve COMT geninin A allelindeki Val158Met polimorfizminin diskinezi gelişiminde etkin oldukları saptanmıştır. Yakın zamanda yapılan bir çalışmada ise DRD3 geninin p.S9G’de bulunan AA genotipinin difazik diskinezi geliştirme riskini arttırdığı saptanmıştır.