Meme koruyucu cerrahide cerrahi sınırın azalması hangi onkolojik sorunu beraberinde getirmiştir?
Meme kanseri kadınlar arasında en sık görülen kanser tipi olup kadınlarda kanserden ölümlerin yaklaşık üçte birini oluşturmaktadır. Son yüzyılda meme kanserinin cerrahi tedavisinde sırasıyla; radikal mastektomi, modifiye radikal mastektomi ve son olarak da meme koruyucu cerrahi/MKC yönünde tercih edilir olmuştur. Fisher ve arkadaşları tarafından geniş serili prospektif randomize çalışmalarında MKC’nin mastektomi kadar sağkalım ve yerel kontrol sağladığı gösterilmiştir. MKC ilk tanımlandığında kadranektomi gibi kanserli doku ile birlikte geniş bir sağlam doku eksizyonu önerilirken günümüzde kanserli doku ile birlikte az miktarda sağlam dokunun çıkarılmasını içeren lumpektominin yeterli olduğu kabul edilmektedir. MKC’de onkolojik cerrahi sınırın tümörden uzaklığı giderek azalmıştır. Önceleri lumpektomide tümöre 10 mm’lik cerrahi sınırın negatif olmasının onkolojik olarak güvenli olacağı düşünülürken; 2015 yılında yayınlanan St. Gallen konsensusunda invaziv meme kanseri için, lumpektomi materyalindeki mürekkeple boyalı sınırda tümör hücresi olmaması onkolojik olarak yeterli kabul edilmiştir (3). Meme koruyucu cerrahide cerrahi sınırın giderek azalması pratik uygulamada bazı onkolojik sorunları da beraberinde getirmiştir. Bunlardan en önemlisi onkolojik temiz cerrahi sınırın sağlanmasıdır. Parafin blok ile yapılan son patolojik değerlendirmede, cerrahi sınırda tümör hücresi saptanması durumu (pozitif cerrahi sınır) lokal tümor nüksü ve düşük sağ kalım oranı gibi onkolojik olarak kabul edilemez sonuçlara yol açmaktadır (4). Benzer sonuçlar Schnitt SJ ve arkadaşları tarafından yapılan çalışmadada gösterilmiş, MKC yapılan hastalarda cerrahi sınırdaki pozitifliğin aynı memede tümör nüksünde artma ve sağ kalım oranlarında azalma ile ilişkili olduğu belirtilmiştir.